भानुप्रियाची LKG  आणि UKG  देवळालीत झाले. त्या  वेळी माझ्याकडे पुण्याहून,नाशिकहून  नेहमीच पाहुणे यायचे, सगळ्यांना माझ्या कडे सूप, आणि पंजाबी जेवण फार आवडायचं ,  पण वेगवेगळी ड्रिंक्स सर्व्ह करायला मला आवडायचं. छान  छान  क्रोकरी बघून त्यांना त्यातून जेवण करायला आवडायचं. म्हणजे, ड्रिंक्स, स्नेक्स, मग सूप, त्यानंतर जेवण, आणि शेवटी छानस  पुडिंग असा प्रॉपर  मेनू सगळ्यांना फार आवडायचा.  आमच क्वार्टर पण खूप मोठ होत, त्यामुळे सगळे चेष्टेने विचारायचे की तुम्ही दोघी काय लपंडाव खेळता का काय  घरात?

भानुप्रियाला  पहिल्या पासून शाळेत जायला फार आवडायचं. तिन कधीच कंटाळा केल्याच आठवत नाही. मी तिला २ २/१ वर्षाची झाली तेंव्हा प्लेग्रुप मध्ये घातली होती. तेंव्हा पासूनच शाळेत जाण्या साठी वेळेत उठणे,डबा  नेणे, तो पूर्ण खाणे, घरी आल की थोडी झोप,मग  खेळ, थोडा अभ्यास, गाणी, नाच, अशी मजा, शिवाय मोटर सायकल वर रोज फिरायला  जायचं तर ठरलेलंच !

आपण दोघी  फिरायला जायचं आहे आई बरोबर! 

मी तर बाई आईचेच मग्झीन वाचते!

जेवण व्यवस्थित बसून कराव !आइनॆच शिकवलंय बर का!

  हसत खेळत रुटीन लावून दिल की काही प्रोब्लेम येत नाही आणि त्यांनाही सवय होते. मला भानुप्रियाला शिकवायला फार आनंद वाटायचा,म्हणजे आत्ता आत्ता पर्यंत तिचा CS आणि लॉ  साठी देखील मी  अभ्यास घेत होते, तिची मदत करीत होते.   मुळात ती हुशार होती त्यामुळे ग्रास्पिंग चांगल होत, काही सांगीतल की लगेच कळायचं आणि मुख्य म्हणजे प्रामाणिकपणे सांगितलेलं करायची. खर सांगायचं तर सगळे कष्ट तिचेच आहेत, मी आपली उगीच एक माध्यम, बाकी माझ काही नाही. बोटाला धरून चालवायचं, आणि अडखळली, किंवा पडली तर सावरून  घ्यायचं, एवढच मी केलं. एक सोप्प तंत्र मी लक्षात ठेवलं  होत, ते म्हणजे  वाहत पाणी जसं खड्डा आला की तो खड्डा भरून टाकत आणि पुढे जात, तसं  जिथे तिला अडचण आली, तिथे तिची मदत करायची आणि तिला पुढे चालू द्यायचं.   

मुलांच्या कलाने घ्यावे, थोडे समजुतीने,थोडे रागवून, हसत_ खेळत, गप्पा मारत,गोष्टीं   सारख्या प्रभावी माध्यमातून मुलांना बरेच काही शिकवता येते. आणि त्यांना प्रत्येक कृती मागची कारण मीमांसा पटवून दिली की त्यांना पटत. पण ती कारण मीमांसा सत्य असली, तर मग बुद्धीची कुवत  नसली तरी त्यांच्या मनाला ती गोष्ट नक्की पटते!

 

तर अशी आमची ही भानुप्रिया! आत्ताला एव्हड पुरे!

 मी तर बाई पहिल्या पासून अगदी brand conscious !