10) आनंद .... भेटीगाठींचा आणि कार्यक्रमांचा!

नीला मावशी आणि मोहनकाकांना भेटून फार आनंद झाला, कारण नीलामावशीला पण मी पूर्वी भेटले   होते, पण  विस्मरण झाले हते इतकेच. पण भेट  झाली,आणि आधी म्हटलं तसं काही  वर्षांचे अंतर काही क्षणात मिटले!

नीला मावशी आणि मोहन काका

वैजू आणि नीला मावशी

नीला मावशी आणि मोहनकाका अगदी दिलखुलास माणसं! मोठं, प्रशस्त आणि  अभिरुचीपूर्ण आणि चोखंदळपणे सजवलेलं घर त्यांच्या दिलखुलास आणि मनमोकळ्या स्वभावाचे दर्शन करून देतं! त्यांचे प्रेमळ आदरातिथ्य  आणि पाहुणचार  वाखाणण्यासारखा! मोहनकाकांनी माझ्यासाठी खास BBQ पार्टी अरेंज केली !मावशीने स्वादिष्ट मेजवानी दिली! शिवाय मला इंटरनेट वरून जमत नव्हते म्हणून मोहनकाकांनी माझे  मेलबर्नचे तिकीट पण अरेंज करून दिले, त्यामुळे माझी खूप सोय झाली! त्यांच्याकडे जेंव्हा जेंव्हा गेले, हाती आनंदच घेऊन आले! अनेक वर्षांपासून ह्यांचे  सिडनी मध्ये वास्तव्य आहे. वैजूमामी आणि मामा पण सुरुवातीला ह्यांच्याकडेच  राहिले, आणि मग आपल्या स्वतःच्या घरात राहायला गेले. तसे इथे सिडनी  मध्ये अनेक मंडळी अशीच आपल्या सगेसोयऱ्यांच्या कडे काही काळ राहतात,नोकरी वा  व्यवसायात जम  बसवतात, आणि मग आपल्या परिवारासाठी घर घेऊन राहतात. आपल्याला कुणीतरी इथे पाय रोवायला मदत  केली होती, म्हणून आपले आयुष्य सुखाचे ,भरभराटीचे आणि सम्पन्न आहे ह्याची जाण ठेऊन सर्व मंडळी एकमेकांना, आणि नव्याने इकडे स्थायिक होऊ पाहणाऱ्या मंडळींना शक्यतोपरी सर्व मदत करतात. 'एकमेका सहाय्य करू, अवघे धरू सुपंथ!' खरंच, इथे जास्त दिवस राहिल्यामुळे,अनेक लोकांना भेटल्यामुळे ,त्यांच्या आयुष्याला वळण देणाऱ्या कहाण्या ऐकल्यामुळे हे सर्व कळले, आणि खूप नवल  वाटले, कारण आपल्याकडे सहसा मराठी माणसांमध्ये हे असे घडतांना दिसण्याची उदाहरणे फार थोडी आहेत, असे सर्वश्रुत आहे.असो.

नीला मावशीच्या सासूबाईंना ज्या old age care homeमध्ये ठेवले होते, तिकडे जाण्याचा योग आला. इथे ह्या सर्व वयस्क मंडळींची उत्तम काळजी घेतली जाते. त्याचं जेवण खाण, स्वच्छता, औषधोपचार सर्वकाही उत्तम रीतीने केलं जातं . तिथे recreation रूम पण आहे. तिथे अनेक वृद्ध  महिला सदस्य   खेळत बसल्या होत्या. पत्ते, chess , carrom, ह्यासारखे अनेक खेळ तिथे होते. वाचण्यासाठी मासिके, वर्तमानपत्रे वगैरे पण होते. कुणी स्वयंसेवक वाचन पण  करून देत होते

 इथेच एक इंग्लंडच्या आजीबाई भेटल्या! टोपीवाल्या आजीआहेत,आणिदुसऱ्या महिला त्यांच्या कन्याआहेत.

हर्षला आणि राहुल हे दोघे सुद्धा मस्त! हर्षला कथ्थक शिकवते. तिच्या क्लासमध्ये पण मी एक दिवस गेले होते..

मजा आली! तिच्याकडे पण डिनरला गेले होते. छान मेनू आणि रुचकर जेवण! मजा आली!

सुनील आणि आरतीची पण ओळख झाली. एकदा त्या दोघांसोबत बाहेर जाण्याचा योग्य आला. तेंव्हा त्यांनी मला एका सुप्रसिद्ध फूड जॉईंट वर चिकन रोल खाण्यासाठी नेले! खूपच टेस्टी होता. खाऊन झाल्यावर मी पुढे गेले, पण त्यांच्या सोबत घालवलेला वेळ एकदम मजेत गेला! त्यांची मुलगी करिष्मा मी आले त्याच दिवशी भेटली  होती, आणि तिने माझे सामान उचलायला मदत केली होती! It was a very sweet gesture !.नंतर  एकदोनदा कार्यक्रमात पण  भेटलो.

हां.. सिडनी  मध्ये सावरकर जयंतीचा कार्यक्रम आयोजित केलेला होता, आणि त्या कार्यक्रमाला मला हजेरी लावण्याचा योग्य आला. बरेच दिवसांनी सावरकरांवर काही ऐकायला मिळणार होतं. तिथेच कार्यक्रमात मला नाशिकच्या एक गायिका गीता भेटल्या. छान वाटलं त्यांना भेटून.

सावरकर जयंती निमित्त कार्यक्रम

आणखीन पण नाशिकची एकदोन मंडळी भेटली. 'दुनिया किती छोटी आहे' ह्याचे प्रत्यंतर आले! तिथे 'मी नथुराम बोलतोय' ह्या नाटकाचा प्रवेश  श्री. शरद पोंक्षेंनी सादर केला..नंतर मध्यंतरात त्यांच्या सोबत फोटो काढला!

शरद पोंक्षें सोबत !

संबंध दिवस कार्यक्रम चालला. सावरकरांच्या विचारांना पुन्हा एकदा उजाळा मिळेल असे कर्यक्रम झाले. जयोस्तुते... गाणं सुरु झालं, आणि सिडनीवासियांचं देशप्रेम उफाळून आलं! त्या दिवशी वाटलं आपण पुण्या  मुंबईतच एखाद्या कार्यक्रमात आहोत कि काय? नाश्ता, दुपारचं आणि रात्रीचं जेवण, शिवाय चहा कॉफी...   भरगच्चं आणि चविष्ट मेनू होता! आणि हो, सर्व आयोजनात, आणि खास  करून मेनू ठरवण्यात  मामाचा भलामोठा हात होता बरं ! भारतातून खास ह्या कार्यक्रमासाठी आलेल्या पाहुण्यांबरोबरच त्या सर्व कार्यकारी  मंडळींचा पण  सत्कार झाला! मजा आली!

मी ऑस्ट्रेलियाहून निघाल्यानंतर मामीचा पण एक कार्यक्रम झाला... कालिदास जयंती.हा कार्यक्रम मला बघता आला नाही, पण ह्या कार्यक्रमाची सर्व तयारी, नियोजन वगैरे मामीच्या घरीच होतं, त्यामुळे मला पण सर्व बघता आलं.  ह्या कार्यक्रमाची पूर्वपिठीका अशी आहे की,२५ वर्षांपूर्वी मामीकडे सर्व साहित्यप्रेमी मंडळी जमायची, आणिआपले स्वरचित साहित्य  वाचून दाखवायचे, जसे कथा कथन,  नाटक, स्वगत, कविता वगैरे. मग  चर्चा व्हायच्या, आणि आणखीन काही नवीन, उत्तम करण्याची ऊर्जा त्यातून मिळत गेली. आणि तो पहिला सादरीकरणाचा दिवस हा कालिदास जयंती असा  उल्लेख कॅलेन्डरमध्ये आढळला, म्हणून तेंव्हा पासून त्याच दिवशी 'कालिदास जयंती' ह्या नावाने कार्यक्रम होऊ लागला. मग तो घरातून निघून रंगमंचावर आला, आणि  बघता बघता २५ वर्ष पूर्ण झाली! ह्या वर्षी कार्यक्रमात गेल्या २५ वर्षातले उत्तम उत्तम सादर झालेले कार्यक्रम पुन्हा होणार होते, शिवाय अनेक मान्यवरांचे सत्कारही होणार होते. पण मी ह्या कार्यक्रमाला उपस्थित नव्हते, कारण तोवर मी इंडियाला परत आले होते. पण कार्यक्रम सुंदर झाला असे मला कळले...  का नाही होणार सुंदर? ज्या कार्यक्रमाला मामी आणि तिच्या सारख्या अनेक हरहुन्नरी मंडळींचे योगदान मिळाले आहे, हळू हळू छोट्याशा रोपट्याचे संवर्धन, जोपासना करून नावारूपाला आणले आहे तो कार्यक्रम यशस्वी होणारच!

मामीनी  दोन पुस्तकं पण लिहिली आहेत. मी वाचली आहेत. छान लिहिते मामी .एकूणच, साहित्यप्रेमी  आहेत दोघे मामा आणि मामी. नुसते साहित्य प्रेमी नाहीत, तर माणसांची आवड असणारे, माणसात रमणारे  आहेत.